เสียงสวรรค์แห่งสี่สาวงามอมตะ 天香国色-中国古代四大美人

 

เสียงสวรรค์แห่งสี่สาวงามอมตะ(2)
天香国色-中国古代四大美人

 

 

หวางจาวจวิน 王昭君-ผู้สร้างสันติภาพในตงง้วน
(Zhao Jun to Xiongnu)-แทรคที่ 3

 

เตียวฉาน 貂蝉

ย้อนยุคกลับไปก่อนคริสตกาล 92-49 ปี  ซึ่งตรงกับยุคของซีฮั่น 西汉 (ฮั่นตะวันตก)สมัยอั่นเสวียนตี้ 漢宣帝 ขึ้นครองราชย์อันเป็นยุคที่บ้านเมืองวุ่นวาย ประชาชนอดอยากข้นแค้น ฮั่นเสวียนตี้เองเนื่องจากมาจากสามัญชนเดิม จึงเข้าใจถึงความทุกข์ยากของประชาชนพระองค์  จึงให้ ความเอาใจใสในการแก้ปัญหาดังกล่าว โดยส่งขุนนางที่ไว้วางใจได้ลงไป ดูแล และขจัดขุนนางที่ฉ้อราษฎร์บังหลวง

 

นอกจากปัญหาภายในแล้ว ปัญหาภายนอกที่ต้องรบพุ่งกับพวกชนเผ่าเร่ ร่อน“ซงนู๋” 匈奴: ซึ่งรบพุ่งกันอยู่นานจนกำลังของพวกซงนู๋เริ่มอ่อนกำลังและพ่ายแพ้ในบางจุด ทางซงนู๋จึงขอเจรจาสงบศึกและขอผูกมิตรกับฮั่น ซึ่งฮั่นสุนตี้ก็ตอบรับด้วยดี  พระองค์ได้เสด็จออกถึงชานเมืองฉางอันไป ต้อนรับผู้นำซงนู๋ และจัดพิธีต้อนรับอย่างสมเกียรติ หลังจากผู้นำซงนู๋พัก อยู่ที่ฉางอันหนึ่งเดือนถึงกลับ พระองค์ก็ได้ให้ทหารเอกสองนายส่งกลับ พร้อมกับได้มอบเสบียงจำนวนมากไปด้วย  เนื่องจากทราบว่าซงนู๋กำลังขาดเสบียง ข่าวการผูกมิตรของซงนู๋กับซีฮั่นได้แพร่กระจายไปทั่วดินแดน ทางตะวันตก ทำให้แว่นแคว้นต่าง ๆ ต่างขอเจริญสัมพันธไมตรีกับซีอั่น เมื่อสิ้นยุคของฮั่นสุนตี้ บุตรชายหลิวซื่อขี้นครองราชย์สถาปนาเป็นฮั่น หยวนตี้ 汉元帝 ซงนู๋เริ่มแข็งข้อ และไปรุกรานชนเผ่าทางดินแดนตะวัน ตก และฆ่าฑูตของซีฮั่นทิ้ง ฮั่นหยวนตี้จึงต้องส่งกองกำลังทหารไปกำราบซงนู๋จนอยู่หมัด  จนถึงปีก่อนตริสตกาล 33 ปี ผู้นำซงนู๋ขอเจราจาเจริญสัม พันธไมตรีกับซีฮั่นอีกครั้ง โดยคราวนี้ขอแต่งงานกับสาวชาวฮั่นด้วย พระเจ้าฮั่นหยวนตี้จึงประกาศให้หาสาวงามในวังเพื่อคัดไปซงนู๋ ถ้าใครได้คัดเลือกและถูกส่งไปสมรสกับผู้นำซงนู๋มอบให้บรรดาศักดิ์เทียบเท่ากับองค์ หญิง แต่ในบรรดาสาวงามในวังซึ่งส่วนใหญ่เป็นลูกสาวชาวบ้าน เมื่อเข้าวัง แล้วก็เหมือนนกน้อยในกรงทองและต่างก็เฝ้ามองหาโอกาสสู่ชีวิตอิสระ แต่เมื่อรู้ว่าต้องไปต่างแดนและแต่งงานกับชาวซ่งนู๋ ต่างก็ไม่ยินยอม คงมี แต่สาวงามที่ชื่อ “หวางเฉียง” 王嫱 หรือรู้จักกันในชื่อ“จาวจวิน” เป็นคน หน้าตาดี สวยสง่า มีความรู้ สมัครใจที่จะไปสมรสกับผู้นำซงนู๋ งานสมรสได้จัดขึ้นที่เมืองซีอัน 西安 ในวันนั้นพระเจ้าอั่นหยวนตี้ได้เห็นหวางจาว จวินตัวจริงเป็นครั้งแรก สุสานหวางจาวจวินพระเจ้าฮั่นหยวนตี้ถึงกับตะลึงกับความงามความ น่ารักของจาวจวิน เมื่อกลับถึงวัง พระองค์รู้สึกเสียดายและหงุดหงิด จึงได้ ขอภาพเขียนของสาวงามในวังทั้งหมดมาดู ส่วนภาพของจาวจวินนั้น ดู คล้าย ๆ แต่ยังไงก็ไม่สวยเหมือนตัวจริง พอสืบสาวราวเรื่องแล้วถึงทราบ ว่า เมื่อการคัดเลือกสาวเข้าวังนั้น พระองค์ไม่เคยมีโอกาสได้เห็นหน้าตัว จริงของแต่ละคน แต่จะให้ช่างเขียนภาพ เหมาหยานโซ่ว 毛延寿 วาด ภาพของแต่ละคนนำไปให้พิจารณาสาวบางคนที่อยากได้รับการคัดเลือก ก็ให้สินบนช่างเขียนภาพและเขียนให้สวยกว่าตัวจริง ส่วนหวางจาวจวินนั้น ไม่ยอมให้สินบน ่างเขียนภาพจึงวาดภาพให้สวยน้อยกว่าตัวจริง เมื่อพระ องค์รู้ความจริงจึงสั่งประหารชีวิตเหมาหยานโซ่วเสีย

(ภาพประกอบ : บน:สุสานหวางจาวจวิน
ล่าง: รูปปั้นหวางจาวจวินหน้าสุสาน )

รูปปั้นหวางจาวจวินหน้าสุสาน

เมื่อหวางจาวจวินจากบ้านเกิดสู่แดนไกลที่หนาวเหน็บในทุ่งกว้าง เมื่ออยู่ ในดินแดนซงนู๋ หวางจาวจวินได้พยายามเกลี้ยกล่อมผู้นำซงนู๋ให้เลิกล้ม การรบพุ่งเพื่อสันติสุขของประชาชน และนางยังได้นำเอาความรู้ศิลปวัฒน ธรรมจากตงง้วนถ่ายทอดให้กับซงนู๋ ตั้งแต่นั้นมาผ่านไป 60 กว่าปี ซ่งนู๋ กับซีฮั่นไม่เคยมีการสู้รบอีกเลย

 

ในแทรคที่ 3 นี้ บทเพลงเริ่มต้นด้วยเสียงเอ้อหูอันเศร้าสร้อย บรรยายถึง คืนสุดท้ายของจาวจวินในวังของซี่ฮั่น  จากนั้นหมู่ไวโอลินสอดรับเป็น ช่วง ๆ แสดงถึงการอาลัยอาวรณ์คิดถึงบ้าน การจากไปดินแดนของซงนู๋ คราวนี้คงไม่ได้กลับไปเห็นบ้านเกิดอีกแล้ว  ในท่อนกลางของบทเพลง ดนตรีได้บรรยายถึงจิตใจที่ว้าวุ่นของจาวจวินในพิธีการอำลา  ความงาม ของจาวจวินได้ปรากฏแก่สายตาของทุกคนซึ่งต่างก็ชื่นชม  ยกเว้นแต่ ฮั่วหยวนตี้ที่รู้สึกเสียพระทัยกับการจากไปของจาวจวิน เสียงดนตรีที่หนัก หน่วงเร่งเร้าความรู้สึก เหรียญที่ระลึกหวางจาวจวินจากนั้นเสียงดนตรีก็ลดระดับลง จังหวะดนตรีของ เหล่าผู้เลี้ยงปศุสัตว์ในทุ่งกว้างเปี่ยมไปด้วยความสุข รอยยิ้มได้โปรยบน ใบหน้าของจาวจวินบ่งบอกถึงการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในแผ่นดินทุ่งหญ้ากว้าง ใหญ่แห่งนี้ การบรรเลงของวงซิมโฟนีได้ปิดท่อนท้ายของเพลงด้วยบรร ยากาศที่อบอุ่นสนุกสนาน

 

 

 

 

 

 

 

 

(ภาพประกอบ : เหรียญที่ระลึกหวางจาวจวิน)

หน้าถัดไป