เส้นทางสู่ที่ราบสูง

จากรอยเท้าขององค์หญิงเหวินเฉิน文成公主 ในวันวาน ชีวิตแล้วชีวิต-
เล่าที่วิ่งสู่ที่ราบสูงชิงจ้างเพื่อสานสัมพันธ์ชาวฮั่นกับทิเบต ทรัพยากร 9 ใน
17 อย่างที่ไม่สามารถนำมาพัฒนาใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งอุปสรรค
หลักคือการคมนาคมนั่นเอง

เส้นทางโบราณถังฝาน(ตามลอยเส้นหนา)

เนื่องจากความกว้างใหญ่ของพื้นที่และความล้าหลังด้านการคมนาคม ใน
ศตวรรษที่ 17  ได้มีนักสำรวจชาวโปรโตเกตุคนหนึ่งได้มาสำรวจทิเบต
หลังจากที่ท่องไปในทิเบตเป็นเวลาถึง 17 ปี เขาจึงรู้ว่าเขายังท่องทิเบตยัง
ไม่ถึง 10% ของพื้นที่เลย ในปี 1791 เสบียงอาหารต้องนำเข้าจากภาย
นอกทิเบต กล่าวกันว่า ข้าวสารหนึ่งถังต้องจ่ายถึง 30 ตำลึงเงิน ซึ่งเป็นค่า
ขนส่งเสีย 27 ตำลึง ในสมัยราชวงศ์หมิง เนื่องจากความยากลำบากในการ
คมนาคมสู่ทิเบต ม้าของทิเบตจึงสามารถแลกกับใบช้าได้แค่ 30 ชั่ง  ก่อน
ปี 1949 ความต้องการขนแกะจากที่ราบสูงทิเบตมีมากถึงกว่า 100,000
ตัน แต่ไม่สามารถที่จะขนส่งออกจากทิเบตได้

ภายหลังจากสถาปนาประเทศจีนสู่ยุคใหม่ ทางรัฐบาลกลางได้ตระหนักถึง
เส้นทางคมนาคมสู่ทิเบต และได้สำเร็จข้อมูลเพื่อก่อสร้างเส้นทางรถไฟ
เข้าสู่ทิเบต ปี 1958  เริ่มลงมือก่อสร้าง ปี 1960 ต้องระงับหยุดลงจึงถึงปี
1974 ถึงเริ่มก่อสร้างต่อ ปี 1984 เส้นทางช่วงระหว่างซีหนิง 西宁สู่ เก๋อ
เอ่อมู่เสร็จสำเร็จ รวมเบ็ดเสร็จผ่านพ้นไปร่วมครึ่งศรรตวรรษ วันที่ 2 เดือน
มิถุนายน 2001 การก่อสร้างทางรถไฟช่วงชิงไห่ 青海 ถึง กรุงลาซาแห่ง
ทิเบตได้ทำพิธีลงมือก่อสร้างอย่างเป็นทางการ และถือเป็นจุดเริ่มต้นในการพลิกประวัติศาสตร์หน้าใหม่อีกครั้งหนึ่งของที่ราบสูงทิเบตจนถึงวันนี้เส้นทางรถไฟสายชิงจ้างได้สำเร็จลุล่วงลงอย่างสมบูรณ์ และเริ่มเปิดใช้อย่างเป็นทางการในวันที่ 1 กรกฎาคม 2006 ซึ่งจะเป็นจุดเริ่มต้นในการพลิกโฉม
หน้าทิเบตที่เคยหลบซ่อมอยู่บนหลังคาโลกต้องเผยโฉมสู่โลกกว้างต่อไป
 

ร่องรอยเส้นทางโบราณถังฝานบางช่วงจะมีลักษณะลึกลงจนกลายเป็นล่องน้ำ