แผนที่อาณาจักรถัง

แผนที่อาณาจักรซ่ง

ประวัติศาสตร์จีนยุคจักรพรรดิ-ยุคฟื้นฟู

  ยุคราชวงศ์สุย 隋朝(A.D. 581-617)
ประเทศจีนกลับสู่ยุครวมชาติอีกครั้งในราชวงศ์สุย ซึ่งเป็นราชวงศ์มีอาย
ุสั้น ๆ ช่วง ค.ศ.581-617 จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่มักจะถูกนำไปเปรียบเทียบ
กับฉิน เพราะทั้งเหตุการและช่วงเวลาสั้นใกล้เคียงกัน

ยุคสุยทุ่มเททรัพยากรจำนวนมาในการขุดคลอง สำหรับการลำเลียงหรือ
ที่รู้จักรคือ Grand Canal 大运河 การบูรณะกำแพงเมืองจีน การทุ่งเท
กำลังทหารไปสู้รบการเกาหลี จึงต้องมีเพิ่มการเก็บภาษี ทำให้ประชาชน
ไม่พอใจลุกฮือ ข้าราชการไม่จงรักภักดี

 ยุคราชวงศ์ถัง 唐朝 (A.D. 618-907)
นักประวัติศาสตร์ถือว่ายุคของราชวงศ์ถึงเป็นยุคแห่งความรุ่นเรืองสูงที่สุด
ในประวัติศาสตร์จีน เหนือว่าราชวงศ์ฮั่นซึ่งนับว่ารุ่งเรืองมากแล้ว อาณา-
เขตใหญ่กว่าสมัยฮั่น

จากการติดต่อสัมพันธ์กับประเทศอินเดียและตะวันออกกลาง ความเจริญ
รุ่งเรืองและการประดิษฐ์บานสะพรั่ง มีการผลิตแม่พิมพ์ ทำให้หนังสือสา-
มารถเข้าถึงชาวบ้านมากขึ้น เป็นยุคทองด้านวรรณกรรม พุทธศาสนาเผย
แพร่สู่ระดับรากหญ้าอย่างแพร่หลาย เมื่อมีการอัญเชิญพระไตรปิฎกจาก
อินเดียมาสู่ประเทศจีน ลัทธิข่งจื่อได้รับการฟื้นฟู ระบบการสอบเข้ารับ-
ราชการได้ปรับปรุงจนสมบูรณ์เพื่อคัดเลือกบุคคลที่ฉลาดที่สุด และสิ่งที่
สำคัญที่สุดคือ การนำระบบราชการที่ไม่มีอำนาจการปกครองพื้นที่มาใช้
ระบบราชการนี้ถูกนำมาใช้จนถึงการสิ้นสุดของราชวงศ์ชิงในปี ค.ศ. 1911
ข้าราชการนี้ เป็นการทำหน้าที่เป็นตัวกลางระหว่างชาวบ้านระดับรากหญ้า
กับรัฐบาล

ในตอนกลางคริสต์ศรรตวรรษที่ 8 อำนาจของถังเริ่มเสื่อมถอยลง เศรษฐ
กิจในประเทศเริ่มสั่นคลอน การทหารเกิดสู้รบพ่ายแพ้แก่อาหรับในปี 751
เมื่ออำนาจอ่อนแกลงก็เป็นโอกาสให้พวกรุกรานทางเหนือเข้ามายึดครอง
ในปี 907  และทำให้ประเทศจีนแตกแยกออกเป็นก๊กต่าง ๆ อีกครั้งโดย
แยกเป็นทางเหนือ 5 รัฐ ทางใต้อีก 10 รัฐเป็นเวลาครึ่งศรรตวรรษ

  ยุคราชวงศ์ซ่ง 宋朝 (ค.ศ. 960-1279)
ในปี 960 ถึงคราวของซ่งรวบรวมประเทศอีกครั้ง แต่ยุคซ่งก็ถูกแบ่งออก
เป็นสองช่วง คือซ่งเหนือ(ค.ศ.960-1127) และซ่งใต้(ค.ศ.1127-1279)
การแบ่งซ่งออกเป็นสองยุค เนื่องจากถูกพวกเร่ร่อนทางเหนือเข้ารุกราน
และไม่สามารถตีโต้กลับไปได้

ราชวงศ์ซ่งได้ใช้ระบบการรวมศูนย์อำนาจผสมกับการการแต่งตั้งข้าราช-
การจากส่วนกลางออกไปปกครองหัวเมือง ระบบนี้ทำให้ราชสำนักมีเวลา
ดูแลกิจการในเมืองหลวงมากขึ้น และในยุคนี้มีการก่อสร้างเมืองไม่เพียง
เพื่อการบริหารเท่านั้น  ยังเป็นการสร้างเมืองเพื่อเป็นศูนย์กลางการพา-
ณิชย์ อุตสาหกรรม พาณิชย์นาวี หัวเมืองชายฝั่งถูกเชื่อมโยงกับหัวเมือง
ในแผ่นดิน การพัฒนานี้ทำให้เกิดสามัญชนที่ร่ำรวยขึ้นมาโดยไม่ต้องรับ-
ราชการอย่างในอดีตจำนวนมาก

ในด้านวัฒนะธรรมนั้น นอกจากพัฒนาสิ่งที่สืบทอดจากสมัยถังแล้ว ยังมี
การบันทึกประวัติศาสตร์ ศิลปะการเขียนภาพ ศิลปะการเขียนภู่กัน และ
การทำเครื่องปั้นดินเผาเนื้อแข็ง  ลัทธิข่งจื่อมีอิทธิพลเหนือพุทธศาสนา
เนื่องจากถูกมองว่าเป็นของต่างประเทศ และไม่มีคำตอบสำหรับการปฏิ-
บัติ และแนวทางสำหรับทางการเมืองและปัญหาพื้นฐานทั่วไป ในขณะที่
สำนักข่งฟูจื่อได้พัฒนาสู่ลัทธิข่งจื่อแนวใหม่ โดยการนำเอาปรัชญาแนว
คิดดั้งเดิมของข่งจื่อมาสอดแทรกด้วยความเห็น ผสมผสานแนวคิดทาง
ศาสนาพุทธ ลัทธิเต๋า เป็นต้น ลัทธิข่งจื่อแนวใหม่ที่มีอิทธิพลอย่างสูงคือ
แนวคิดของ จูสี่ 朱喜 ซึ่งมีแนวคิดในการสอนให้เชื่อฟังฝ่ายเดียว และ-
ตำหนิการคัดค้านผู้ปกครอง กล่าวคือ ลูกต้องเชื่อฟังพ่อแม่ ภรรยาเชื่อฟัง
สามี ผู้น้อยเชื่อฟังผู้อาวุโสกว่า เป็นต้น แนวคิดนี้ถูกฟังลึกอยู่ในสังคมจีน
จนถึงศรรตวรรษที่ 19 แต่ยังคงมีอิทธิพลต่อวิถีชีวิตของชาวเกาหลี และ
ญี่ปุ่นจนทุกวันนี้