เอ้อหู-ซอเสนาะสองหู 二胡 (2)

ลักษณะและประเภทซอเอ้อหู
ซอเอ้อหูในปัจจุบันมักจะทำประกอบด้วยตัวคอซอซึ่งใช้ไม้  ส่วนหัวมัก
นิยมแกะสลักเป็นรูปต่าง ๆ เช่นหัวมังกร แต่ที่นิยมคือหัวค้างคาว เนื่องจาก
ค้างคาวในภาษาจีนคือ “ฟุ 蝠” ซึ่งออกเสียงตรงกับคำที่ออกเสียงเดียว-
กันในความหมายว่า“福 โชคลาภ” ตัวฐานหรือกล่องเสียงจะทำเป็นรูป 6
หรือ 8 เหลี่ยมหุ้มด้วยหนังงู สายซอใช้หางม้า ตัวคันชักทำด้วยไม้ไผ่ ขึง
ด้วยหางม้าเช่นกัน ประเภทของเอ้อหูยังสามารถแยกได้ดังนี้คือ

จงหู 中胡
ตัวซอจะสั้นกว่าและตัวกล่องเสียงจะใหญ่กว่าเอ้อหู เสียงออกหนาและต่ำ
กว่า ใช้เล่นประกอบในวงมากกว่านำมาแสดงเดี่ยว

ป่านหู 板胡
ป่านหูจะแตกต่างเอ้อหูค่อนข้างมาก ตัวซอจะไม่มีกล่องเสียงเหมือนเอ้อหู
แต่ใช้กะลามะพร้าวแทนเหมือนซอไทย และแยกเป็นซอเสียงสูง กลาง
ต่ำ (ของไทยมีซออู้กับซอด้วง)

เก้อหู 革胡
เอ้อหูเป็นการนำมาเพื่อแก้ปัญหาเสียงต่ำที่ขาดหายไปของเครื่องสายจีน
จึงกล่าวได้ว่า เก้อหูก็คือเชลโล (Cello) จีนนั้นเอง  ตัวซอจึงมีลักษณะ-
คล้ายกับเชลโลมาก แต่ปัจจุบันไม่ค่อยได้รับความนิยมเนื่องจากใช้เชลโลแทน

กาวหู 高胡
หรือเรียกอีกชื่อว่าเย่ว์หู 粤胡 ซึ่งใช้เป็นเครื่องดนตรีประเภทเสียงสูงประ
กอบงิ้วกวางตุ้ง และเป็นเครื่องดนตรีหลักของมณฑลกวางตุ้ง

จิงหู 京胡
จิงหูเกิดขึ้นในปลายยุคของเฉียนหลงฮ่องเต้ในราชวงศ์ชิง โดยดัดแปลง
มาจากเอ้อหู ใช้เป็นเครื่องดนตรีประกอบงิ้วปักกิ่ง เสียงของจิงหูจะออก
เข้ม กังวาน ตัวกล่องเสียงใช้กระบอกไม้ไฝ่ทำและหุ้มด้วยหนังงูเขียวเท่า
นั้น