ศิลปะวัฒนธรรม 文化艺术 - เอ้อหู-ซอเสนาะสองหู

เอ้อหู-ซอเสนาะสองหู 二胡 (2)

 

นักดนตรีเอ้อหู

ลักษณะและประเภทซอเอ้อหู


ซอเอ้อหูในปัจจุบันมักจะทำประกอบด้วยตัวคอซอซึ่งใช้ไม้  ส่วนหัวมักนิยมแกะสลักเป็นรูปต่าง ๆ เช่นหัวมังกร แต่ที่นิยมคือหัวค้างคาว เนื่องจากค้างคาวในภาษาจีนคือ “ฟุ 蝠” ซึ่งออกเสียงตรงกับคำที่ออกเสียงเดียว กันในความหมายว่า“福 โชคลาภ” ตัวฐานหรือกล่องเสียงจะทำเป็นรูป 6 หรือ 8 เหลี่ยมหุ้มด้วยหนังงู สายซอใช้หางม้า ตัวคันชักทำด้วยไม้ไผ่ ขึง ด้วยหางม้าเช่นกัน ประเภทของเอ้อหูยังสามารถแยกได้ดังนี้คือ

 

 

 

 

จงหู 中胡

 

 

จงหู 中胡



ตัวซอจะสั้นกว่าและตัวกล่องเสียงจะใหญ่กว่าเอ้อหู เสียงออกหนาและต่ำ กว่า ใช้เล่นประกอบในวงมากกว่านำมาแสดงเดี่ยว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ป่านหู 板胡

 

ป่านหู 板胡


ป่านหูจะแตกต่างเอ้อหูค่อนข้างมาก ตัวซอจะไม่มีกล่องเสียงเหมือนเอ้อหู แต่ใช้กะลามะพร้าวแทนเหมือนซอไทย และแยกเป็นซอเสียงสูง กลาง ต่ำ (ของไทยมีซออู้กับซอด้วง)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เก้อหู 革胡

 

เก้อหู 革胡


เอ้อหูเป็นการนำมาเพื่อแก้ปัญหาเสียงต่ำที่ขาดหายไปของเครื่องสายจีน จึงกล่าวได้ว่า เก้อหูก็คือเชลโล (Cello) จีนนั้นเอง  ตัวซอจึงมีลักษณะคล้ายกับเชลโลมาก แต่ปัจจุบันไม่ค่อยได้รับความนิยมเนื่องจากใช้เชลโลแทน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กาวหู 高胡

 

กาวหู 高胡


หรือเรียกอีกชื่อว่าเย่ว์หู 粤胡 ซึ่งใช้เป็นเครื่องดนตรีประเภทเสียงสูงประ กอบงิ้วกวางตุ้ง และเป็นเครื่องดนตรีหลักของมณฑลกวางตุ้ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จิงหู 京胡

 

 

 

จิงหู 京胡


จิงหูเกิดขึ้นในปลายยุคของเฉียนหลงฮ่องเต้ในราชวงศ์ชิง โดยดัดแปลง มาจากเอ้อหู ใช้เป็นเครื่องดนตรีประกอบงิ้วปักกิ่ง เสียงของจิงหูจะออก เข้ม กังวาน ตัวกล่องเสียงใช้กระบอกไม้ไฝ่ทำและหุ้มด้วยหนังงูเขียวเท่านั้น

 

 

 

 

 

 

 

หน้าถัดไป